Hindusi stają do broni

numer 1752 - 19.06.2017 ▶ Obrona narodowa

Rywalizacja indyjsko-pakistańska datuje się od 1947 r., kiedy powstały niepodległe Indie i Pakistan. Ostatnia z wojen o Kaszmir zakończyła się w 1971 r. Trwający od ponad 70 lat spór pozostaje nierozstrzygnięty. Indie, podobnie jak Pakistan, nieustannie rozwijają swoje zdolności wojskowe i modernizują armię.



Hindusi główną zasadą swojej polityki obronnej uczynili politykę odstraszania. Podstawowym jej gwarantem jest to, że Indie, podobnie jak Pakistan, należą do elitarnego klubu posiadaczy broni atomowej. W ten sposób obydwa kraje trzymają się w szachu. Taktyczna równowaga i możliwe wycelowanie pocisków w stronę wroga unaoczniają kruchość pokoju między Nowym Delhi a Islamabadem. Prawdopodobieństwo użycia przez obydwa kraje broni jądrowej dodatkowo wzmacnia fakt, że nie są one sygnatariuszami układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.Mimo to Republika Indii nie rezygnuje z rozwijania konwencjonalnego wymiaru swoich sił zbrojnych. W najnowszym rankingu globalnej siły militarnej (Global Firepower 2017) Indie zajmują czwarte miejsce na świecie. Przed Nowym Delhi zostały sklasyfikowane potęgi militarne, tj. Stany Zjednoczone, Rosja i Chiny. W 2016 r. Hindusi przekazywali na wydatki związane z wojskiem i obronnością 2,5 proc. PKB, co w przybliżeniu dawało kwotę 40 mld dol.



Piechotą do celu



Podstawowym komponentem indyjskich sił zbrojnych są wojska lądowe. Powstały w 1947 r. Siłę operacyjną stanowi ponad milion żołnierzy (1,2 mln). Sztab generalny ma swoją siedzibę w stolicy kraju – Nowym Delhi. Funkcjonuje sześć dowództw zgodnych z kryteriami geograficznymi: Wschodnie, Północne, Południowe, Południowo-Zachodnie, Zachodnie oraz Centralne. Ostatniemu z nich nie podlegają żadne jednostki wojskowe. Na czele każdego z dowództw stoi generał. W pięciu dowództwach (poza Centralnym) skupiają się łącznie 34 dywizje. Zupełnie oddzielnie funkcjonuje dowództwo szkoleniowe. Dowództwa z kolei dzielą się na 2 lub 3 korpusy. Każdy korpus zbudowany jest z dywizji i brygad. U podstawy operowania sił lądowych leży podział na formacje obronne i uderzeniowe. Pierwsze z nich mają za zadanie stawić czoła atakującemu przeciwnikowi. Natomiast odwody uderzeniowe będą skupiały się na zadaniu jak największych strat i przeprowadzeniu miażdżącego kontrataku.



Hindusi bardzo pragmatycznie podchodzą do kwestii uzbrojenia. Zasadniczo sprzęt, którym dysponują żołnierze, jest mieszanką broni wytwarzanej w kraju i sprowadzonej z zagranicy. Nowemu Delhi bardzo zależy, by krajowy sektor obrony był samowystarczalny, jeśli chodzi o podstawowy sprzęt. Broń pancerna to przede wszystkim czołgi produkcji rosyjskiej i indyjskiej, tj. T-72M1 Ajeya czy T-90S Bhishma. Hindusi używają głównie krajowych karabinów INSAS 1B1 oraz karabinka TAR-21, który jest wspólnym przedsięwzięciem indyjsko-izraelskim. Piechota porusza się hindusko-rosyjskimi bojowymi wozami piechoty – BMP-2 Sarath.



Lotnicy znad subkontynentu



Indyjskie Siły Powietrzne to drugi pod względem liczebności rodzaj sił zbrojnych w armii. Łącznie skupiają aż 140 tys. żołnierzy i obsługi. Wojska lotnicze dzielą się na pięć dowództw operacyjnych oraz dwa funkcjonalne. Do tych pierwszych zalicza się: Centralne Dowództwo Powietrzne, Wschodnie Dowództwo Powietrzne, Południowe Dowództwo Powietrzne, Południowo-Zachodnie Dowództwo Powietrzne oraz Zachodnie Dowództwo Powietrzne. Z kolei Dowództwo Szkolenia oraz Dowództwo Remontowe dbają odpowiednio o wyszkolenie przyszłych lotników oraz sprawne funkcjonowanie sprzętu wojskowego.



Każde z dowództw ma do dyspozycji od 3 do 10 baz operacyjnych. Jednostką organizacyjną poniżej dowództwa jest skrzydło, w którego skład wchodzi kilka lub kilkanaście samolotów. W wypadku myśliwców skrzydło ma 18 tego typu maszyn. Najmniejszą grupą wchodzącą w skład lotnictwa jest sekcja, którą tworzą trzy samoloty. Większość myśliwców wielozadaniowych służących w wojsku to produkty współpracy rosyjsko-indyjskiej, tj. Su-30 Flanker-H czy MiG-21 Vikram. W transporcie lotniczym Nowe Delhi stawia na kupione od Amerykanów maszyny: Boeing C-17 Globemaster III i C-130J Super Hercules. Śmigłowce to głównie różne odmiany Mi (Mi-8, Mi-26, Mi-35 Hind-E) produkcji sowieckiej.



Flota ochrania półwysep



Dla Hindusów jednym ze strategicznych priorytetów jest strzeżenie wybrzeża. Pod względem liczebności (ok. 70 tys. wojskowych) indyjska marynarka wojenna jest trzecią siłą w armii. Zgodnie z podziałem organizacyjnym w siłach morskich funkcjonują trzy dowództwa: Zachodnie, Wschodnie i Południowe. Na czele każdego z nich stoi flagman (dowódca floty) w randze wiceadmirała. W dowództwach Zachodnim i Wschodnim znajdują się bazy okrętów podwodnych. Łącznie Nowe Delhi ma 16 łodzi tego typu.



Indie intensywnie pracują nad pozyskaniem lotniskowców. W 2013 r. wszedł do służby pozyskany od Rosjan i zmodernizowany „Vikramaditya” (dawniej „Admirał Gorszkow”). Natomiast w 2018 r. do floty wejdzie w pełni indyjska konstrukcja INS „Vikrant”. Siły morskie Indii dysponują własnym lotnictwem. Są to głównie morskie samoloty patrolowe: rosyjski Ił-38 i amerykański Boeing P-8 Neptun. Hindusi w swojej flocie mają też śmigłowce służące do zwalczania okrętów podwodnych (ZOP) Sikorsky ­SH-3 Sea King.

Autor: Roman Andrzej Stańczyk

Powrót

© FORUM S.A